Yiğit Yenilmez!
Posted 03/12/09 at 22:43 PM by Commy
"Hey Osmancık! Yiğit olan yiğit kendine yenilmez"
Sevdaların tenhasında tükenen hep ben olmuşum, tükenirken bana ayrılan ömür. Geçen her dakikada yaklaşmadan Allah'a, tüketmişim nefeslerimi. Sevdayı anlamsız bir şekilde makyajlı gözlerin ardında aramışım. Kandırılmış bir çocuktum galiba. Her aşığı mecnun sanmış ve her maşuk da Leyla olarak anlatılmış bana. Sahte yüzleri düşünce en umulmadık zamanlarda, utanmışım ben bakmaya, Mecnun'un ve Leyla'nın adına… Sevdanın mantıkla arandığı bir zamanda yaşıyorum ve anlamıyor hiç kimse... Mantık veya aklın sevdayı öldürdüğünü. Bu yüzden düşmanı oldum sıradanlaşan dünyanın. Oysa aşk denilen duyguyu bir cümlede açıklamak imkânsızdır. Hani derler ya; "anlatılmaz, yaşanır" diye... Yaşadığımı söyleyemem. Sevmiştim ben de yıllar önce. Yıllar aktıkça anlıyorum; AŞK'ın anlamını. Defalarca kez yenilsem de kendime, bu sefer kazanan ben olacağım... Dünya yeniden aşkları yaşanır kılacak...
Bazen sorarlar bana... "Neden yenildin kendine?" diye. Anlatırım sayfalar dolusu ama anlamazlar. İkilemler arasında boğuşurken iki kelime takılır aklıma ve açıklamaya yeter. "Gençtim" ve "Ahir Zaman"... Nefsim kesmiş gözlerimin aradığı yolları ve gençliğimi tüketeceğim yollara yönlendirmiş bu ahir zamanda. Ağladım gecelerce bu ahvalime Oysa okuduğum kitapta Osmancık yenilmiyor kendine ve Allah da ona bir cihan devleti nasip ediyordu. Diğer bir kitap da ise torunu Yavuz yenilmeyerek kendine "Hademü-l Haremeyn" oluyordu. Okudukça anladım neleri kaçırdığımı ve anladıkça ağladım bu mağlup halime. Yine de geç değil... Nihayetinde Rahmeti gazabını kat kat aşan ve affedeceğini söyleyen Sultan'ın kuluyum. Osman gibi, Yavuz gibi ve Fatih gibi olmasam da; kendim gibi bir destan yazarım... Kim bilir?
Son zamanlarda daha iyi anladım... Yaşadığım her şeyin hikmeti gizliymiş. Kıt aklımla anlamaya çalıştım ama her seferinde ne kadar aciz olduğumu anladım. Yaşadığım her şeyin hikmetini ve ecrini hep daha sonraları gördüm. Bütün hazırlıklar yapılmış ve yaşadıklarımdan lehime bir pay çıkmış. Allah kendi yolunun güzelliğini göstermiş, savurarak beni diğer yollara. Ben daha bugün idrak eder gibi oldum... Şükür için neyi beklersin Yasin? Dinlediğin ezgilerin hayata geçme zamanıdır... "Gönlüme hazanlar değmesin artık, baharı yaşarken kış mevsiminde. Senin sevdalınım ben yak beni artık, kalbim son kez atsın secde yerinde..."
Sevdaların tenhasında tükenen hep ben olmuşum, tükenirken bana ayrılan ömür. Geçen her dakikada yaklaşmadan Allah'a, tüketmişim nefeslerimi. Sevdayı anlamsız bir şekilde makyajlı gözlerin ardında aramışım. Kandırılmış bir çocuktum galiba. Her aşığı mecnun sanmış ve her maşuk da Leyla olarak anlatılmış bana. Sahte yüzleri düşünce en umulmadık zamanlarda, utanmışım ben bakmaya, Mecnun'un ve Leyla'nın adına… Sevdanın mantıkla arandığı bir zamanda yaşıyorum ve anlamıyor hiç kimse... Mantık veya aklın sevdayı öldürdüğünü. Bu yüzden düşmanı oldum sıradanlaşan dünyanın. Oysa aşk denilen duyguyu bir cümlede açıklamak imkânsızdır. Hani derler ya; "anlatılmaz, yaşanır" diye... Yaşadığımı söyleyemem. Sevmiştim ben de yıllar önce. Yıllar aktıkça anlıyorum; AŞK'ın anlamını. Defalarca kez yenilsem de kendime, bu sefer kazanan ben olacağım... Dünya yeniden aşkları yaşanır kılacak...
Bazen sorarlar bana... "Neden yenildin kendine?" diye. Anlatırım sayfalar dolusu ama anlamazlar. İkilemler arasında boğuşurken iki kelime takılır aklıma ve açıklamaya yeter. "Gençtim" ve "Ahir Zaman"... Nefsim kesmiş gözlerimin aradığı yolları ve gençliğimi tüketeceğim yollara yönlendirmiş bu ahir zamanda. Ağladım gecelerce bu ahvalime Oysa okuduğum kitapta Osmancık yenilmiyor kendine ve Allah da ona bir cihan devleti nasip ediyordu. Diğer bir kitap da ise torunu Yavuz yenilmeyerek kendine "Hademü-l Haremeyn" oluyordu. Okudukça anladım neleri kaçırdığımı ve anladıkça ağladım bu mağlup halime. Yine de geç değil... Nihayetinde Rahmeti gazabını kat kat aşan ve affedeceğini söyleyen Sultan'ın kuluyum. Osman gibi, Yavuz gibi ve Fatih gibi olmasam da; kendim gibi bir destan yazarım... Kim bilir?
Son zamanlarda daha iyi anladım... Yaşadığım her şeyin hikmeti gizliymiş. Kıt aklımla anlamaya çalıştım ama her seferinde ne kadar aciz olduğumu anladım. Yaşadığım her şeyin hikmetini ve ecrini hep daha sonraları gördüm. Bütün hazırlıklar yapılmış ve yaşadıklarımdan lehime bir pay çıkmış. Allah kendi yolunun güzelliğini göstermiş, savurarak beni diğer yollara. Ben daha bugün idrak eder gibi oldum... Şükür için neyi beklersin Yasin? Dinlediğin ezgilerin hayata geçme zamanıdır... "Gönlüme hazanlar değmesin artık, baharı yaşarken kış mevsiminde. Senin sevdalınım ben yak beni artık, kalbim son kez atsın secde yerinde..."
Toplam Yorumlar 0
