Unutmak yoktur. Hatırlayamamak vardır sadece. Bellek yahut hafıza dediğimiz o mucizevi kuyu, gözeneklerinde, taş aralarında, zerrelerinde gördüğü, duyduğu, yaşadığı hatta hayal ettiği her şeyi saklar, zerresini yitirmez. Yeryüzünde hiçbir ses, hiçbir koku ve yaşanmış hiçbir an bütünüyle yok olmaz, silinmez.
Yeri ve zamanı geldiğinde, bir itici güç, bir olay ya da bir çağrışım hiç ummadığımız anda fitili ateşler ve onlar, saklandıkları yerlerden, küllerini silkeleyip çıkarlar: hatırlarız!...

biz öööle kendi hayatımızı efendi gibi yaşamaya çalışırken
ne biliyim...
sağa sola salça olmadan...

belki en büyük keyfimiz...
günesin allahına kadar vurdugu altın sarısı biramızı yudumlarken...
birbirimize ask acılarımızı, ''pardon! gözüme toz kaçtı!'' hissiyatı içinde fısıldarken...

bacağımıza sürünüp duran bir kediyi okşarken,
''ooluum bu kedi hayvanı var ya, tekamül zincirinin en son halkasi lan...
"buda'dan bile daha bilge...

Selam Dursun Bütün Geçmişin..

Buraya en son ne zaman yazdığımı bile hatırlamıyorum. Herşeyi unuttum.Sadece tek bir şeye odaklandım artık.Ve onu gerçekleştirebilmek için şimdiye kadar hiç çalışmadığım kadar çalışıyorum.Şu anda sabaha kaç saat kaldığını bile hesap edemezken, seni en son "44 gün önce" gördüğümü hesap ettim az önce.Hayat nereye sürüklerse oraya gidiyorum artık.Niye yazmıyorsun diye sitem ediyor herkes.Geçenlerde buraya yazan kardeşlerimden biriyle konuştum....