KeLebek123

amca kızacak...hiişşşttt....

Ülkemizde amcalar, teyzeler, ablalar hiç bitmez,her yerde vardırlar; sürekli de kızarlar zaten;
Çünkü bir çocuk ne zaman yaramazlık yapsa, annesi veya babası, o kaçınılmaz cümleyi söyler:
-Şişşştttt; Dur yapma kızım; Bak amca kızıyor!
Amcanın kızması bir şey değil de, keşke her şey sadece amcanın kızmasıyla sınırlı kalsa;
Amca kızar; çocuk bildiğini okur;
Teyze kızar; çocuk bildiğini okur;
Abi kızar; çocuk yine bildiğini okur

Peki bu kadar çok kızan insana rağmen, niçin çocuklarımız bir türlü istediğimiz gibi davranmaz?
Davranmaz tabii ki; niye davransın?
Anne-babalar, çocuklarıyla baş etmek için üretmiş aslında bu yöntem ama tamamen yanlış bir uygulama.
Bir anne, çocuğuyla yolda yürürken, alışveriş yaparken, parkta oyun oynatırken, yapılan yanlışlığı durdurmak için, çevredeki insanlardan yardım almaya kalkınca, işler yolunda gitmiyor.
Sanki çevredeki herkes öcü; milletin işi gücü yok çocuğu azarlıyor; her önüne gelen kendisine bir şey söylüyor nasıl bir hayat bu?

Çocuklarımızın kafasını karıştırıyoruz farkında olmadan sevgili anne ve babalar!
Misafirliğe gittiğimizde, oğlumuz koltuğa çıktığında:
-Şişşşt yapma yavrum; bak Fatma teyze kızar şimdi sana dediğinizde, aslında oğlunuza ne demiş oluyorsunuz biliyor musunuz?
Duyduğu bu cümleden, oğlunuzun ulaştığı sonuç aynen şudur sevgili dostlar:
-Bak yavrum, koltuğa bastığında Fatma teyzen kızıyor.Fatma teyze yanımızdayken koltuğa basma,odadan çıktığında veya onun görmeyeceği yerlerde koltuğa basabilirsin Çocuğu vazgeçirtmek için söylediğimiz bu cümlenin sonuçlarını tek tek gözden geçirelim isterseniz.
Öncelikle bu cümle, çocuğun otokontrol mekanizmasını alt üst eder. Hani şu halk arasındaki söylemimizle; İrade; dediğimiz mekanizma. Çünkü çocuğa, Ayşe Teyze, Ahmet Amca gibi kişiler işaret edildiğinde, ister istemez kişilere göre hareket etmeye başlayacaktır.
-Ahmet Amca kızıyor; koltuğa çıkmayayım.
-Fikret Amca kızmıyor; Ooohhh yaşadık koltukların tepesinden inmeyeyim.
-Fatma Teyze mutfağa gitti; o gelinceye kadar bastığım kardır.

Özdenetim, otokontrol, irade, kendini tutma vb. gibi çeşitli isimlerle adlandırdığımız sistem çöküyor böylece hatta adı ne olursa olsun fark etmez aslında önemli olan çocuğun kişiye odaklı davranmayı huy edinmesidir.

Çocuk kişiye odaklı davranmayı huy edinince, büyüdüğünde Nabza göre şerbet veren diye nitelendirdiğimiz, iki yüzlü bir kişilik geliştirme yolunda hızla ilerleyecektir de.
Doğrusu ne peki?
Doğrusu; eşya ve nesne kullanımını işaret eden uyarılardır yani:
-Hiii; benim tatlı ........ koltuğa basılmaz ,koltukta oturulur,yerde yürünür,hadi hemen in aşağıya,koltuğa zarar vermeyelim oldu mu; aferin benim yakışıklı oğluma…gibi bir ifade kullanmak.
Markettesiniz,yiyeceklere saldırıyor.
-Şişşttt! Yapma kızım,bak görevli amca kızıyor; dokunma bakayım onlara değil.
-Tatlı kızım, dokunursan raftakiler dökülür bak ne kadar güzel sıralamışlar hem de bizim için biz güzel görelim diye şimdi dokunup dökersek üzülürler yazık olur uzaktan bakalım oldu mu? Merak ettiklerini söyle, ben sana veririm vb. gibi duruma uygun bir ifade ile…

Böylece evladımızın zihinsel süreçlerine önemli bir katkıda bulunmuş oluruz. Kişiye göre değil, nesneye göre hareket etmeyi öğretmiş oluruz. Muhakeme yeteneklerinin gelişmesini sağlamış oluruz. Benzer durumlarda, benzer sonuçlar çıkararak, kendiliklerinden zarar vermemeyi öğrenmelerine vesile olmuş oluruz.
Ayrıca,Bence en önemlisi BİZE GÜVENMEYİ ÖĞRENMİŞ olur çocuğumuz.

Siz sürekli amca kızar, teyze kızar dedikçe, kızınızın ve oğlunuzun size olan güvenini yitirdiğini biliyor muydunuz.?
Aynen şöyle düşünmeye başlıyorlar:

-Sen ne biçim bir annesin ki, senin yanında olduğum halde herkes bana kızıyor; beni hiç korumuyorsun; kendimi yalnız ve korumasız hissediyorum!

Ve böylece ya saldırgan bir yapı geliştiriyorlar, ya da içe kapanık bir yapı…

Bu yazı benim çok hoşuma gitti gerçekten hep yapıyoruz bunu...