Dervis-i Virane

Önce korku ile karşıladılar. Herkes evlerine kaçışıyordu. Endişe dolu gözlerle onu izliyorlardı. O, şehri fethetmenin gururu ile dolaşmıyordu sokaklarda. Halk öfkeliydi şehrim amirine… Bu kadar kolay verilmemeliydi bu şehir. Bu şehir onlar için kutsaldı. Teslim olmak içlerine sinmiyordu. Ama O, isteklerini sıraladıklarında içleri bir nebze olsun rahatladı. Bağırıyordu Bilal;
“Kadınlara dokunulmayacak, Teslim olanlara dokunulmayacak, Ebu Süfyan’ın evindekilere dokunulmayacak, Kabe’ye dokunulmayacak”

Yüzünü görenlerin içinde bir sevgi tomurcuğu hayat bulmaya başlıyordu. Aslında onlar da biliyordu, ne kadar merhametli olduğunu. Taif’te taşlandıktan sonra Cebrail yanına gelip “Ey iki cihan güneşi, istersen şu dağı üstlerine kapatayım” diye sorduğunda “Bilmiyorlar, tanımıyorlar” diye ağlıyordu. Sonra ellerini açıp Rabbine yöneliyordu. Ümmetine bir zarar gelmesin diye gecelerce dua eder, namaz kılardı.

Mekke seviniyordu oysa halkına inat. Vaat edilen Peygamber onu almaya gelmişti. Kâbe’nin dili olsaydı ona “Hoş geldin Ey Fahr-i Kâinat derdi” Biliyordu ki, Hz. İbrahim onun için inşa etmişti orayı. Onun getirdiği din ile kıble kılınmıştı… Mekkelilerin şaşkınlığı geçtikten sonra koştular sevdiklerine. :Kimi çocuklarını kucağına alıp kokluyordu. Kimisi yere kapanıp öpüyordu toprağını mübarek beldenin. Kimsesi kalmamıştı… İşkence ile şahadet uykusuna dalmışlardı. Babalar hüzünlüydü. Gözleri toprağa diri diri gömdükleri kızlarını arıyordu. Ömer gözyaşlarına boğuluyordu aklına geldikçe. Utanıyordu o günlerden…

Uyanıyordu gözler gafletten. Uyanıyordu yüz yıllardır süren sapkınlıktan. Onlar öyle bir cemale bakıyorlardı ki, o Cemali gören bir daha alamıyordu kendini tekrar tekrar ona bakmaktan. Güldüğünde güneşler daha bir parlak aydınlatırdı cihanı. Öyle bir ağlardı ki, çorak vadiler yeşillenirdi merhametinden. Sana yakın olanlar, sohbetinde bir dakika bulunanlar bile cenneti sadece sen varsın diye istediler…

Ahir zamandayız… İman olmuş ateşten bir gömlek. Bir İmân’ı taşımak yüklerin en zoru, aynı zamanda en şereflisi… Bir de “Selam olsun Kardeşlerime” övdüğüne layık olmak. Haramlar dört koldan saldırmış, günahlarımız etrafımızı sarmış. Zayıf kalan İman kalemiz ha düştü, ha düşecek. Yetiş Ya Muhammed! İmdadımıza. Uzat bize şefaat ellerini, sancağının altında bizlere de yer ver. En sonda olsa bile bir yer ver… Bizlere dua et…

Mekke düşmüştü, Bilal yanık ve davudi sesi ile Kâbe’nin üstünde ezan okuyordu. Sen ayrıldın ayrılalı Medine’nin boynu büküldü. Geçtiğin ve gittiğin yolarda açıldı en güzel çiçekler. Bulutlar korudu seni yol boyunca yakıcı güneşten. Bizlerin boynu ise her daim bükük. Bize yazılan bu devirde yaşayıp, sana layık ümmetten olmak. Bu dava büyük, bu dava kor gibi yakacak olsa da bedenimizi sabrediyoruz. Yolun sonunda sana kavuşmak var… Seninle birlikte Kevser ırmaklarının kıyısında oturup sohbet etmek var. Rabbim; sen bizi özlenen Nebi’ye kavuştur. Biz, O’nunla birlikte cennetinde olmayı nasip eyle…

__________________

BeKKe

Ahir zamandayız… İman olmuş ateşten bir gömlek. Bir İmân’ı taşımak yüklerin en zoru, aynı zamanda en şereflisi… Bir de “Selam olsun Kardeşlerime” övdüğüne layık olmak. Haramlar dört koldan saldırmış, günahlarımız etrafımızı sarmış. Zayıf kalan İman kalemiz ha düştü, ha düşecek. Yetiş Ya Muhammed! İmdadımıza. Uzat bize şefaat ellerini, sancağının altında bizlere de yer ver. En sonda olsa bile bir yer ver… Bizlere dua et…

....

mevla hazretleri(c.c) razı ola kardeşim..

__________________
''уυѕυƒ'υм..''

Dervis-i Virane

amin kardeşim

__________________

lifetime

Rabbim; sen bizi özlenen Nebi’ye kavuştur. Biz, O’nunla birlikte cennetinde olmayı nasip eyle…

Allah razı olsun..

__________________